นิยายเพลง "ดาวเอย"

 

นิยายเพลง "ดาวเอย"

ค่ำคืนหนึ่งในเมืองใหญ่ ท่ามกลางแสงดาวและอากาศเย็น พระเอกหนุ่มขึ้นไปยืนเหงาๆ บนดาดฟ้าตึกสูง มือกอดกีตาร์ มองท้องฟ้าเงียบงัน ดวงดาวพร่างพราย… แต่ในใจเขากลับว่างเปล่า

ไม่ไกลนัก ในอีกมุมหนึ่งของเมือง หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างห้องของเธอ แสงไฟในห้องสลัว เธอมองออกไปยังดาวดวงเดียวกัน ใบหน้าเศร้า ปลายนิ้วแตะกระจกเย็นเยียบ ทั้งสองไม่รู้เลยว่า... ต่างก็คิดถึงกันในเวลาเดียวกัน

ทันใดนั้น... ภาพความทรงจำในวันวานก็ย้อนกลับเข้ามา

เสียงหัวเราะในสวน เขาและเธอเคยเดินเล่นด้วยกัน แชร์หูฟัง ฟังเพลงเดียวกันใต้ต้นไม้ใหญ่ เสียงหัวเราะของเธอยังชัดเจนราวกับเมื่อวาน

ตัดกลับมาปัจจุบัน... เขาจ้องมองหน้าจอมือถือ ลังเลจะพิมพ์ข้อความหาเธออีกครั้ง แต่อะไรก็ไม่กล้าพอจะกดส่ง

ในค่ำคืนนั้น เธอก็เล่นเปียโนคนเดียวในห้อง เสียงเปียโนเบาๆ ล่องลอยเป็นทำนองที่เธอเคยเล่นให้เขาฟัง แต่วันนี้ไม่มีใครอยู่ข้างเธออีกแล้ว

เขาเดินเรื่อยเปื่อยไปตามถนนในเมือง สายตาไม่สนใจร้านค้า หรือผู้คนที่เดินผ่านไปมา เขาแค่เงยหน้ามองฟ้า…เหมือนพยายามหาคำตอบจากดาว

จากนั้น ทั้งสองร้องเพลงในใจของตน...เหมือนถามดวงดาวว่า “เธอยังรักฉันอยู่หรือเปล่า?” แม้จะอยู่ห่างกันคนละฟากเมือง แต่ใจกลับแนบแน่นอย่างประหลาด

คืนต่อมา เธอเปิดกล่องไม้ใบเล็ก ภายในมีรูปเก่าๆ ตั๋วหนัง และดอกไม้แห้งที่เขาเคยให้เธอ ความทรงจำที่พังทลายยังซ่อนอยู่ในนั้น

เธอหลับตา ภาพเต้นรำในห้องนั่งเล่นผุดขึ้นมา เขาเคยกอดเธอไว้กลางแสงไฟหยุ่นๆ ในห้องแคบๆ ใต้สายตาของดาวนับพัน เธอเคยหัวเราะในอ้อมแขนของเขา

ตัดกลับมาปัจจุบัน เธอพยายามเช็ดน้ำตาที่ไม่ยอมหยุด ในกระจก เธอเห็นแค่เงาของคนที่ยังรัก แต่ไร้คำตอบ

เขานั่งอยู่บนขอบดาดฟ้า กีตาร์วางข้างตัว ไม่ได้เล่นมันอีกแล้ว เขาแค่…นั่งเงียบๆ เหมือนยอมรับทุกอย่าง

ขณะเดียวกัน ท้องฟ้าเบื้องบนกลับงดงามกว่าทุกคืน ดาวพร่างพราย... แล้วดาวตกก็แล่นผ่าน เหมือนคำอธิษฐานของใครบางคนกำลังเดินทาง

เธอเดินออกจากบ้าน สวมเสื้อคลุมหนา เบาๆ…หิมะโปรยปรายลงมาโดยไม่ตั้งใจ เธอมองฟ้า ก้าวเท้าไปในความว่างเปล่า

เขาร้องเพลงท่ามกลางลมหนาวบนดาดฟ้า เสียงที่เก็บไว้ในใจนานแสนนาน วันนี้เขาส่งไปให้ดาว

เธอก็ร้องเพลงตอบกลับที่หน้าต่าง มองผ่านกระจก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคิดถึง

ทั้งสองคน…ยังคงเงยหน้ามองฟ้าเดียวกัน แม้ไม่ได้อยู่ใกล้กันอีกแล้ว

มือเขาเริ่มดีดกีตาร์อย่างช้าๆ นิ้วเธอแตะเปียโนอีกครั้ง ทำนองของทั้งสองสอดประสานกันอย่างประหลาดราวกับยังเล่นเพลงเดียวกันจากหัวใจเดียว

ในที่สุด... ทั้งเขาและเธอก็เปิดประตูออกจากบ้าน ก้าวออกมาโดยไม่ได้นัดหมาย และเดินไปเรื่อยๆ ผ่านผู้คน ผ่านความทรงจำ สู่ปลายทางเดียวกัน

จนเมื่อมาถึงสวนกลางเมือง...

ภายใต้แสงไฟจางๆ และฟ้าคืนที่ดาวยังพร่างพราย — สายตาทั้งสองสบกัน

ไม่มีคำพูด ไม่มีน้ำตา ไม่มีคำถาม

มีเพียงรอยยิ้มบางๆ จากระยะไกล ที่อาจแปลว่า... "ฉันยังรักเธอ"
หรืออาจจะแค่... "ขอบคุณนะ ที่เคยรักกัน"

Fade out... สู่ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว