“ส่งของ…ถึงมึงหรือถึงผี”
เรื่องวุ่นๆของวัยรุ่นส่งของ กับบ้านที่ไม่มีใครอยู่มา 10 ปี
(แนวสยองขวัญคอมเมดี้ / เรื่องสั้นจบในเล่ม)
🔸ตัวละครหลัก:
-
ป๋อมแป๋ม (พระเอก) – เด็กส่งของวัย 19 ปี สายฮาแต่ขี้กลัว
-
ยายแช่ม – ยายบ้านข้างๆ ที่เหมือนรู้บางอย่างเกี่ยวกับบ้านนั้น
-
เจ้าของบ้าน (หรือเปล่า?) – ผู้สั่งของลึกลับ ชื่อในบิลคือ "คุณวารี สุขสุดใจ"
-
เสียงแปลกๆ – หรืออาจจะไม่ใช่แค่เสียง...
🔸โครงเรื่อง (พ็อกเก็ตบุ๊ค ~60 หน้าโดยประมาณ)
บทที่ 1: งานส่งของธรรมดา...ที่ไม่ธรรมดา
ป๋อมแป๋มได้งานใหม่เป็นคนส่งของแอปชื่อ “ชิ้ปปุ๊บ!”
วันหนึ่งระบบแจ้งให้ไปส่งของที่บ้านหลังหนึ่งในซอยลึก ที่แม้แต่ Google Maps ยังอึ้ง
พอไปถึงก็เจอ ยายแช่ม บ้านข้างๆ บอกว่า
“บ้านหลังนี้ไม่มีใครอยู่มา 10 กว่าปีแล้วหนุ่ม...”
บทที่ 2: ชื่อในใบสั่ง...กับเสียงโทรศัพท์ที่ไม่มีใครรับ
ป๋อมแป๋มงงหนัก เปิดกล่องดู เจอชื่อ “คุณวารี สุขสุดใจ”
โทรก็ไม่ติด แถมมีเสียงคล้ายกระซิบมาจากในบ้าน
แต่ก็ยังไม่กล้าเข้าไป ยายแช่มทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง...แล้วเปลี่ยนใจเงียบ
บทที่ 3: ประตูเปิดเอง กับจดหมายเก่า
พอจะวางของแล้วถ่ายรูป ก็มีลมพัดประตูไม้แง้มออก...
ป๋อมแป๋มเหลือบไปเห็นซองจดหมายเก่าที่หน้าประตู
"ถึงวารี สุขสุดใจ – คำขอสุดท้าย..."
บทที่ 4: ย้อนรอยอดีต – ความลับของคุณวารี
ยายแช่มเล่าให้ฟังว่า คุณวารีเคยอยู่คนเดียวในบ้านหลังนั้น และหายตัวไปอย่างลึกลับ
ตั้งแต่นั้นมา ไม่มีใครกล้าอยู่ใกล้บ้านหลังนี้อีกเลย
แต่ยายก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังในบ้านบ่อยๆ...ทั้งที่ไม่มีไฟ
บทที่ 5: คืนวันนั้น กับคนส่งของที่กลายเป็นคนรับ
ป๋อมแป๋มฝันร้าย เห็นผู้หญิงหน้าซีดถือกล่องพัสดุร้องไห้
พอตื่นมากล่องที่ไปส่ง...กลับมาอยู่ที่หน้าบ้านเขา พร้อมโน้ตเขียนว่า
“ขอบใจที่มาส่ง...แต่ของนี้ไม่ใช่ของโลกนี้แล้ว”
...
...
บทที่ 6: ของชิ้นสุดท้าย
เสียงลมเย็นปะทะใบหน้า ป๋อมแป๋มยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านหลังเดิม...ที่เขาสาบานว่าจะไม่กลับมาอีก
แต่กล่องพัสดุใบเดิมที่ควรจะส่งถึงไปเมื่อวานนี้...
กลับมาอยู่หน้าประตูห้องของเขาเอง พร้อมกระดาษโน้ตเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า
“ขอบใจที่พยายามส่ง...แต่ฉันยังรออยู่ที่เดิม”
เขาถือกล่องพัสดุไว้อย่างลังเล ใจเต้นแรงเหมือนจะหนีออกจากอก
แต่ขากลับเดินกลับไปที่บ้านร้างนั้นอีกครั้ง ด้วยอะไรบางอย่างในใจที่บอกว่า “เรื่องนี้ต้องมีคำตอบ”
ไฟหน้าบ้านยังดับเหมือนเดิม เสียงจิ้งหรีดร้องเบาๆ คลอในความเงียบ
เขาเปิดประตูช้าๆ เหมือนประตูรู้ว่าคนที่มันรอ...กลับมาอีกครั้ง
ที่กลางห้องนั่งเล่นมีโต๊ะไม้เก่าๆ มีรูปถ่ายครอบครัวกรอบเล็กๆ
และมีเก้าอี้โยกที่ยังโยกเบาๆ เหมือนมีใครนั่งอยู่
“คุณวารี...ผมเอาของมาส่งครับ”
เสียงป๋อมแป๋มสั่นนิดๆ
แต่แล้ว...ภาพของหญิงวัยกลางคนในชุดขาวจางๆ ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า
รอยยิ้มอ่อนโยนของเธอทำให้เขาไม่ได้รู้สึกกลัว แต่อึ้งและจุกในอก
“ของชิ้นนี้...คือสมุดภาพของลูกฉัน
วันที่เขาจากไป ฉันอยากส่งให้เขา แต่ไม่มีใครช่วยส่งเลย
จนกระทั่ง…เธอมา”
มือที่เย็นเฉียบและโปร่งใสยื่นมารับกล่องไว้เบาๆ
กล่องนั้นค่อยๆ เรืองแสงจางๆ แล้วสลายหายไปในอากาศ
หญิงสาวยิ้มอีกครั้งก่อนจะพูดด้วยเสียงแผ่วเบา
“ขอบใจนะหนุ่ม...ตอนนี้ฉันจะไปหาลูกฉันได้แล้ว”
แล้วเธอก็จางหายไปในอากาศ ทิ้งเพียงกลิ่นดอกลำดวนบางๆ ลอยตามหลัง
เช้าวันต่อมา ป๋อมแป๋มกลับมาที่บ้านนั้นอีกครั้ง
แต่สิ่งที่เห็นคือ พื้นที่ว่างเปล่า
ไม่มีบ้าน ไม่มีต้นไม้ ไม่มีรั้ว
มีเพียงหญ้าขึ้นรกและป้ายเลือนๆ เขียนไว้ว่า
“บ้านเลขที่ 29/1 – เคยมีครอบครัวอยู่...จนถึงปี 2547”
ตอนจบ: ผู้ส่ง กับผู้รอรับ
ป๋อมแป๋มเดินกลับด้วยหัวใจที่เบากว่าเดิม
ในมือยังถือสมุดภาพที่ไม่มีใครรู้ว่ามันมาอยู่ได้อย่างไร
เขาเปิดหน้าแรก...มีภาพผู้หญิงกับเด็กชายคนหนึ่งยิ้มให้กล้อง
ใต้ภาพนั้นเขียนว่า...
"ลูกแม่...สักวันเราจะเจอกันอีก"
📦 จบบริบูรณ์ – "ส่งของถึงหัวใจ"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น