🎸 “กูรักมึงโว้ย” – ฉบับนิยาย (จาก 25 ฉากของมิวสิกวิดีโอ)
ค่ำคืนนี้...ฝนตกปรอย ๆ
บนสะพานเหล็กเก่าใจกลางเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในอเมริกา
Jaxon Riley ยืนเปียกปอน โทรศัพท์ในมือยังคงสั่นด้วยเสียงเรียกเข้าที่ไม่มีใครรับ
อีกฝั่งของสายคือ เธอ — Harper Lane
ภาพในหัวเขาย้อนกลับไปยังวันนั้น…
วันที่ทั้งคู่ยืนข้างแม่น้ำ สบตากันท่ามกลางแสงอาทิตย์อุ่น ๆ
เธอเคยจับมือเขาไว้แน่นเหมือนจะไม่มีวันปล่อย
แต่วันนี้ เขาอยู่คนเดียว
เธออยู่ไกลออกไป — ไม่ใช่แค่ทางกาย…แต่ทางใจ
วันหนึ่งในร้านกาแฟเงียบ ๆ
เขายื่นกล่องของขวัญให้เธอ พร้อมคำสารภาพที่กลั่นจากหัวใจ
แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือคำว่า
“กูไม่ได้คิดอะไร…”
แล้วเธอก็ลุก เดินจากไป โดยไม่แม้แต่หันมอง
บนดาดฟ้าใจกลางเมือง วงของเขากำลังซ้อม
เสียงกีตาร์เหวี่ยงฝนให้กระเซ็นออกไป
Jaxon ตะโกนเนื้อเพลงที่เขาเขียนเอง ร้องเอง และเจ็บเอง
ไม่มีใครรู้ว่ามันคือจดหมายลาขาด…หรือเสียงร้องขอความรักครั้งสุดท้าย
กลางวันแสก ๆ เขานั่งซ่อมเครื่องยนต์ในอู่
เหงื่อไหลลงปนกับเศษฝุ่น
เขาหยิบมือถือขึ้นมา — เห็นภาพเธอกับผู้ชายคนใหม่
เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างฝืน ๆ แล้วขว้างมันใส่ผนัง
คืนนั้น เขายืนหน้าบ้านเธอ
สายฝนยังคงตกไม่หยุด
เขาขอเพียงอย่างเดียว — "ขอกอดแค่ที..."
และเธอก็ยอมกอดเขาไว้แน่น
ก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในแสงไฟ
เขากลับถึงบ้าน ห้องเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยของเก่า
เขาเปิดรูปถ่ายเก่า ๆ มองอยู่นานก่อนจะลบ
เสียงเพลงที่เขาเคยเขียนให้เธอยังคงอยู่ในหูฟัง
แต่ตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ในฝัน เขาเดินในทุ่งหญ้ากว้าง
เธออยู่ไกล ๆ รอยยิ้มของเธอคือแสงสุดท้ายในชีวิตเขา
แต่ไม่ว่าเขาจะวิ่งไปเร็วแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันหันกลับมา
เขาเล่นกีตาร์คนเดียวในสตูดิโอมืด ๆ
เสียงโน้ตแต่ละตัวเหมือนกรีดลึกลงกลางใจ
เขาไม่ได้แค่เล่นดนตรี…เขากำลังขุดซากตัวเองขึ้นมาเผา
เขากินเหล้าคนเดียวในบาร์ไร้ชื่อ
ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครถาม
มีแค่เสียงในหัวที่ตะโกนซ้ำ ๆ ว่า “กูรักมึงโว้ย…”
เขาพยายามโทรหาเธออีกครั้ง
แต่เสียงตอบกลับจากระบบ ก็ยังเย็นชาเหมือนเดิม
ที่อีกฟากหนึ่งของเมือง
Harper ใช้ชีวิตของเธอต่อไปกับผู้ชายอีกคน
เธอยิ้ม...แต่แววตากลับลอยหายไปในโลกที่ไม่รู้ว่ารักคืออะไร
Jaxonลองเขียนจดหมายถึงเธอ
เขียนไปถึงครึ่ง แล้วก็หยุด…
เงียบอยู่นานก่อนจะขยำมันทิ้ง
คืนหนึ่ง เขาปีนขึ้นเหล็กโครงสร้างกลางไซต์ก่อสร้าง
แล้วตะโกนเสียงสุดท้ายของชีวิตขึ้นฟ้า
แต่ไม่มีใครได้ยินเลย…
เขาเผารูปเธอในถังเหล็กหลังอู่
ภาพเปื้อนน้ำตาไหม้กลายเป็นเถ้า
และเขาก็ยืนนิ่ง จ้องมัน…เหมือนจะถามว่า
"แล้วตอนนี้...มึงยังจะกลับมามั้ย"
เขาทะเลาะกับตัวเองผ่านกระจก
เสียงสะท้อนกลับมาเหมือนมีใครอีกคนอยู่ในนั้น
ใครสักคนที่โกรธโลก ใครสักคนที่กลัวจะอยู่คนเดียว
เขากลับไปที่เวทีเล็ก ๆ ที่เคยแสดง
วันนี้ไม่มีใครดู ไม่มีเสียงปรบมือ
มีแต่เขากับเสียงสะท้อนในห้องว่าง ๆ
เขานั่งที่ใต้ต้นไม้ริมทะเลสาบ — ที่ที่เขากับเธอจูบกันครั้งแรก
แต่วันนี้ เงาของเธอไม่มีอีกแล้ว
มีแค่เขา…กับความทรงจำที่ไม่มีคนร่วมจำ
เขาทำลายกีตาร์ตัวโปรด
เขาเขียนเนื้อเพลงใหม่ที่เต็มไปด้วยคำด่า…แล้วลบมันทิ้ง
เขาชกกระสอบทรายเหมือนจะระบายโลกทั้งใบออกจากตัว
จนวันหนึ่ง เขานอนนิ่งบนดาดฟ้า
ปล่อยให้ฝนซัดหน้าจนเย็นชา
เขาไม่ตะโกนอีกแล้ว ไม่ดิ้นรน ไม่ไล่ตาม
เขาแค่…ยอมรับ
เขาเขียนข้อความสุดท้ายบนกระดาษ
“I’ll live.”
เขานั่งเงียบ ๆ ที่ริมทะเลสาบ วางเก้าอี้สองตัว
เก้าอี้อีกตัวคือที่ของเธอ…แต่เธอไม่มา
เขาวางดอกไม้ไว้ตรงนั้น แล้วเดินจากไปอย่างช้า ๆ
เช้าตรู่
เขาจิบกาแฟหน้าร้านเล็ก ๆ
มีคู่รักวัยรุ่นหัวเราะอยู่ไม่ไกล
เขายิ้มนิดเดียว…ก่อนจะหลับตา
เหมือนจะบอกกับตัวเองว่า
"มันเจ็บ…แต่ก็ไม่ตาย"
สุดท้าย
Jaxon เดินคนเดียวบนถนนชนบท
กีตาร์อยู่ในมือ
ไม่มีปลายทาง ไม่มีคำสัญญา
มีเพียง…เสียงลมหายใจ
และแสงพระอาทิตย์ยามเย็นที่สาดลงมาบนเงาเขาที่ยืดยาว
“Even if love broke me… I’m still walking.”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น